-1آنهايي كه وقتي هستند، هستند وقتي كه نيستند هم نيستند. حضور عمده آدم‌ها مبتني بر فيزيك است. تنها با لمس ابعاد جسماني آنهاست كه قابل فهم مي‌شوند بنابراين اينان تنها هويت جسمي دارند.

 2-آناني كه وقتي هستند، نيستند وقتي كه نيستند هم نيستند (مردگاني متحرك در جهان، خود فروختگاني كه هويتشان را به ازاي چيزي فاني واگذاشته‌اند. بي‌شخصيت‌اند و بي‌اعتبار، هرگز به چشم نمي‌آيند، مرده و زنده‌شان يكي است).

 3-آنهايي كه وقتي هستند، هستند وقتي كه نيستند هم هستند (آدم‌هاي معتبر و باشخصيت، كساني كه در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودشان هم تاثير خود را مي‌گذارند كساني كه همواره در خاطر ما مي‌مانند، دوستشان داريم و برايشان ارزش قائليم).

 4-آنهايي كه وقتي هستند، نيستند وقتي كه نيستند، هستند (شگفت‌انگيز‌ترين آدم‌ها. در زمان بودنشان چنان قدرتمند و باشكوهند كه ما نمي‌توانيم حضورشان را دريابيم اما وقتي كه از پيش ما مي‌روند نرم‌نرم و آهسته آهسته درك مي‌كنيم . باز مي‌شناسيم، مي‌فهميم كه آنان چه بودند. چه مي‌گفتند و چه مي‌خواستند. ما هميشه عاشق اين آدم‌ها هستيم. هزار حرف داريم برايشان اما وقتي در برابرشان قرار مي‌گيريم، گويي قفل بر زبانمان مي‌زنند. اختيار از ما سلب مي‌شود. سكوت مي‌كنيم و غرق در حضور آنان مست مي‌شويم و درست در زماني كه مي‌روند يادمان مي‌آيد كه چه حرف‌ها داشتيم و نگفتيم. شايد تعداد اينها در زندگي هر كدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.»

  خدای عزيز!

به جای اينکه بگذاری مردم بميرند و مجبور باشی آدمای جديد بيافرينی، چرا کسانی را که هستند، حفظ نمی‌کنی؟

خدای عزيز!

شايد هابيل و قابيل اگر هر کدام يک اتاق جداگانه داشتند همديگر را نمی‌کشتند، در مورد من و برادرم که مؤثر بوده.

خدای عزيز!

اگر يکشنبه، مرا توی کليسا تماشا کنی، کفش‌های جديدم رو بهت نشون ميدم.

خدای عزيز!

شرط می‌بندم خيلی برايت سخت است که همه آدم‌های روی زمين رو دوست داشته باشی. فقط چهار نفر

 عضو خانواده من هستند ولی من هرگز نمی‌توانم همچين کاری کنم.

خدای عزيز!

در مدرسه به ما گفته‌اند که تو چکار می‌کنی، اگر تو بری تعطيلات، چه کسی کارهايت را انجام می‌دهد؟

خدای عزيز!

آيا تو واقعاً نامرئی هستی يا اين فقط يک کلک است؟

خدای عزيز!

اين حقيقت داره اگر بابام از همان حرف‌های زشتی را که توی بازی بولينگ می‌زند، تو خانه هم استفاده کند،به بهشت نمی‌رود؟

خدای عزيز!

آيا تو وافعاً می‌خواستی زرافه اينطوری باشه يا اينکه اين يک اتفاق بود؟

خدای عزيز!

چه کسی دور کشورها خط می‌کشد؟

خدای عزيز!

من به عروسی رفتم و آن‌ها توی کليسا همديگر را بوسيدند. اين از نظر تو اشکالی نداره؟

خدای عزيز!

آيا تو واقعاً منظورت اين بوده که آ« نسبت به ديگران همانطور رفتار کن که آنها نسبت به تو رفتار می‌کنند؟ آ» اگر اين طور باشد،

 من بايد حساب برادرم را برسم.

خدای عزيز!

بخاطر برادر کوچولويم از تو متشکرم، اما چيزی که من به خاطرش دعا کرده بودم، يک توله سگ بود.

خدای عزيز!

وقتی تمام تعطيلات باران باريد، پدرم خيلی عصبانی شد. او چيزهايی درباره‌ات گفت که از آدم‌ها انتظار نمی‌رود بگويند.

 به هر حال، اميدوارم به او صدمه‌ای نزنی.

خدای عزيز!

لطفاً برام يه اسب کوچولو بفرست. من فبلاً هيچ چيز او تو نخواسته بودم. می‌توانی درباره‌اش پرس و جو کنی.

خدای عزيز!

برادر من يک موش صحرايی است. تو بايد به اون دم هم می‌دادی‌ها! ها!

خدای عزيز!

من می‌خواهم وقتی بزرگ شدم، درست مثل بابام باشم. اما نه با اينهمه مو در تمام بدنش.

خدای عزيز!

فکر می‌کنم منگنه يکی از بهترين اختراعاتت باشد.

خدای عزيز!

من هميشه در فکر تو هستم حتی وقتی که دعا نمی‌کنم.

خدای عزيز!

از همۀ کسانی که برای تو کار می‌کنند، من نوح و داود را بيشتر دوست دارم.

خدای عزيز!

برادرم يه چيزايی دربارۀ به دنيا آمدن بچه‌ها گفت، اما اون‌ها درست به نظر نمی‌رسند. مگر نه؟

خدای عزيز!

من دوست دارم شبيه آن مردی که در انجيل بود، 900 سال زندگی کنم.

خدای عزيز!

ما خوانده‌ايم که توماس اديسون نور را اختراع کرد. اما توی کلاس‌های دينی يکشنبه‌ها به ما گفتند تو اين کار رو کردی.

 بنابراين شرط می‌بندم او فکر تو را دزديده.

خدای عزيز!

آدم‌های بد به نوح خنديدند آ« تو احمقی چون روی زمين خشک کشتی می‌سازي آ» اما اون زرنگ بود. چون تو رو فراموش نکرد. من هم اگر جای اون

 بودم همين کارو می‌کردم.

خدای عزيز!

لازم نيست نگران من باشی. من هميشه دو طرف خيابان را نگاه می‌کنم.

خدای عزيز!

فکر نمی‌کنم هيچ کس می‌توانست خدايی بهتر از تو باشد. می‌خوام اينو بدونی که اين حرفو بخاطر اينکه

 الان تو خدايی، نمی‌زنم.

خدای عزيز!

هيچ فکر نمی‌کردم نارنجی و بنفش به هم بيان. تا وقتی که غروب خورشيدی رو که روز سه‌شنبه ساخته بودی،

 ديدم، معرکه بود.

دوباره دلم واسه قربت چشمات تنگه
دوباره اين دل ديون واست دل تنگه
وقت از تو خوندن ستاره ترانه هام
اسم تو براي من قشنگترين آهنگه
=
بي تو يک پرنده اسير بي پروازم
با تو اما مي رسم به قله آوازم
اگه تا آخر اين ترانه با من باشي
واسه تو سقفي از آهن با صدام مي سازم
=
با يک چشمک دوباره
من و زنده کن ستاره
نذار از نفس بيافتم
تويي تنها راه چاره
=
آي ستاره آي ستاره
بي تو شب نوري نداره
اين ترانه تا هميشه
تو رو ياد من مياره
=
تويي که عشقم از نگاه من مي خوني
تويي که تو تپش ترانه هام پنهوني
تويي که هم نفس هميشه آوازي
تويي که آخر قصه من مي دوني
=
اگه کوچه صدام يه کوچه باريکه
اگه خونم بي چراغه چشم تو تاريکه
مي دونم آخر قصه مي رسه به داد من
لحظه يکي شدن تو آينه ها نزديک
=
با يک چشمک دوباره
من و زنده کن ستاره
نذار از نفس بيافتم
تويي تنها راه چاره
=
آي ستاره آي ستاره
بي تو شب نوري نداره
اين ترانه تا هميشه
تو رو ياد من مياره

سلام ای غروب غریبانه دل
سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
سلام ای غم لحظه های جدایی
خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای شعر شبهای روشن
خداحافظ ای قصه عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دلهای خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نوبهار همیشه

ای شمع خاموش،ای بخت خفته،ای عشق من

ای بوستان رفته بر باد،ای بلبل بی نغمه در چنگال پائیز

ای مرغ عرشی کز پس عمری اسیری

سوی خدا باخاطری شاد،پرواز کردی

زین قفس آزاد آزاد

جای تو خالی پنداشتی آن مهرها را بردم از یاد

نه.... این یک افسانه است

هرگز فراموشت نخواهم کرد.عشق من!!!

ای وای برمن تاباتو بودم،تاماه رویت در سپهرم می درخشید

ناگه غروبت را به چشم خویش دیدم قدرتو را آنگاه دانستم

ازآنهمه لطف خدا آگه نبودم

فریاد از این درد تادیده راازدیدنم بربست

یکباره خالی شد وجودم

دور ازتو ای عشق من،من تنهای تنهایم

مرگت مرا با غربت آشنا کرد

بی عشق توخاک غریبی بر سرم ریخت

مرگ تو در روحم طوفان بپا کرد

نه او نمرده است!!!گاهی به گوشم میرسد بانگ حزینش

وای.....این صدای اوست سر گرم نماز است

با چشم اشک آلود می خواند خدا را

باحالتی افسرده در رازونیاز است آنجاست......

آنجا،آنجا میان حلقه گلها نشسته است

گل می نشاند،هست گرم باغبانی

گویم سلام ای عشق من،ای چشمه ی ذوق

گوید جوابم با هزاران شادمانی

افسوس افسوس اینها خیال است

آن مهربان مهر آفرین از دست رفته است

اندوه اندوه آن مظهر مهر و صفا در خاک خفته است

ای گرمی مهر،ای مهربان من،خورشید من بودی و چون مهتاب رفتی

ای شهرزاد قصه گوی خانه ی قلب من

تو خود از این افسانه هاو قصه ها در خواب رفتی

برگرد مهربانم،درخانه ی دلتنگ من جای تو خالیست

بازآ به سوی قلبم و من را صداکن

من ازحضورتو،از دعای گرم تو دلشاد بودم

برگرد عشق من،ای شهرزاد قصه گو برگرد برگرد

بازآ برای من افسانه سر کن

ازشهر خاموشان که در آن خانه داری من را خبرکن

ای مهربان من ای چشمه مهر

تا چشم را بر هم زدم رفتی ز دستم

یکبار دیگر سوی من برگرد برگرد

تا به تو گویم بنده ای عاشق پرستم

گر باز گردی از بام تا شام،ازشام تا بام

چون بنده ای پیش تو بر زانو نشینم

هر گه که خوابی با قطره ای اشک،روی تو شویم

وآنگه به لبها بابوسه های آتشین عاشقانه

از دست و پایت دانه دانه گل بچینم

تو لغت نامه نوشتن که سياه يعني سياهي

که سفيد يعني درستي ، سادگي يعني تباهي

تو لغت نامه نوشتن ، که کلک يعني قايق

يا گرسنگي مساويس با فراموشي عاشق

ما کلک خورديم و ديديم که کلک همون فريبه

از همينه که حقيقت توي گوش ما غريبه

حقيقت تنها يه حرف تو لغتنامه ي باريک

که ديگه رنگي نداره توي اون کتاب تاريک

ما رو گول زدن ترانه ! واژه هاشون الکي بود

معني شادي و لبخند ، گريه ي يواشکي بود

مث رعد و برق که اول ، برق بعد از او صدا بود

ما ولي گوش نمي کرديم ، رعد و برق تو گوش ما بود

تو لغت نامه نوشتن که سگ و گربه رفيقن

ننوشتن چن تا آدم از يه سقفم بي نصيبن

تو لغت نامه نوشتن ستاره يه سنگ سرده

اين لغت نامه رو افسوس چشماي ما دوره کرده

چاره ي ما يه کتابه ، يه لغت نامه ي تازه

مي رسيم به حرف آخر ،‌نگو اين جاده درازه

تو لغت نامه ي تازه پر واژه هاي بکره

هر يه واژه اش يه تلنگر واسه بيداري فکره

ما رو گول زدن ترانه ! واژه هاشون الکي بود

معني شادي و لبخند ، گريه ي يواشکي بود

مث رعد و برق که اول ، برق و بعد از اون صدا بود

ما ولي گوش نمي کرديم ،‌رعد و برق تو گوش ما بود ؟

يغما گلرويي

خواب دیدم در خواب با خدا گفتگویی داشتم.

خدا گفت: پس می‌خواهی با من گفتگو کنی؟

گفتم: اگر وقت داشته باشید.

خدا لبخند زد،

وقت من ابدی است

چه سوالاتی در ذهن داری که می‌خواهی از من بپرسی؟

گفتم: چه چیز بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب می‌کند؟

خدا پاسخ داد...

این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می‌شوند.

عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می‌خورند.

این که سلامتشان را صرف به دست آوردن پول می‌کنند

و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتی می‌کنند.

این که با نگرانی نسبت به آینده

زمان حال فراموش‌شان می‌شود.

آنچنان که دیگر نه در آینده زنگی می‌کنند و نه در حال.

این که چنان زندگی می‌کنند که گویی هزگر نخواهند مرد

و چنان می‌میرند که گویی هرگز زنده نبوده‌اند.

خداوند دست‌های مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم.

بعد پرسیدم...

به عنوان خالق انسان‌ها، می‌خواهید آنها چه درسهایی از زندگی را یاد بگیرند؟

خدا با لبخند پاسخ داد،

یاد بگیرند که نمی‌توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد.

اما می‌توان محبوب دیگران شد.

یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند.

یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد،

بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد.

یاد بگیرند که ظرف چند ثانیه می‌توانیم زخمی عمیق در دل کسانی که دوستشان داریم، ایجاد کنیم

و سال‌ها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد.

با بخشیدن، بخشش یابد بگیرند.

یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را عمیقاً دوست دارند

اما بلد نیستند احساس‌شان را ابراز کنند یا نشان دهند.

یاد بگیرند که می‌شود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند.

یاد بگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشیند

بلکه باید خودشان هم خود را ببخشند.

و یاد بگیرند که من این‌جا هستم.

همیشه.